Wat een epileptisch insult mij leerde over vertrouwen, controle en sportpsychologie #160

Een paar weken geleden kreeg ik een eerste epileptisch insult. Dat blijft een gekke zin om op te schrijven, vooral omdat het totaal niet past bij hoe ik mezelf zie. Ik ben 27, sportief, enthousiast over mijn werk, en zit vol plannen. Mijn lichaam deed wat ik ervan vroeg, dat was niet iets waar ik verder over nadacht. Tot het dat ineens wél werd. 

Door: NL sportpsycholoog Ísabel Bakker

Totaal onverwachts getroffen door een epileptisch insult

Ik voelde niets aankomen. Geen signalen, geen voorgevoel. Dat is misschien nog wel het meest ontregelende. Het idee dat mijn lichaam iets kan doen zonder waarschuwing. Dat ik geen invloed had. Dat ik er niet op voorbereid was, of überhaupt kon zijn.

Wat er dan ineens volgt: onderzoeken, gesprekken, wachten op uitslagen. En de waarschuwing: het komt vaak voor dat er geen duidelijke oorzaak wordt gevonden na een eerste insult. Natuurlijk fijn om te weten dat er niets mis is, maar eigenlijk betekent het vooral dat je moet leren leven met “we weten het niet”.

Vertrouwen in je lichaam verandert

Na zo’n aanval krijg je een rijverbod. Tijdelijk, maar toch. Ineens moet ik veel meer plannen, regelen, afhankelijk zijn. Dat schuurt meer dan ik had verwacht. Hier en daar om hulp vragen, is anders dan vragen of iemand je drie tot vier keer per week naar werk kan brengen de komende maanden. Vooral als je je fysiek eigenlijk heel goed voelt.

Wat me opvalt, is hoe snel dit raakt aan de thema’s waar ik in mijn werk dagelijks mee bezig ben. Vertrouwen bijvoorbeeld. In de sport hebben we het vaak over zelfvertrouwen, over vertrouwen in voorbereiding of uitvoering. Maar daaronder zit iets fundamentelers: vertrouwen in je lichaam. Dat het doet wat je verwacht, dat het signalen geeft en het voorspelbaar is.

Ik wil niet zeggen dat dat vertrouwen volledig verdwenen is, maar het is wel veranderd. Er zit nu een kleine aarzeling in. Een bewustzijn dat het blijkbaar ook anders kan lopen. Dat herken ik van sporters die terugkomen na een blessure. Fysiek kunnen ze misschien alweer veel, maar mentaal is er iets verschoven. Een extra check. Een kleine terughoudendheid.

***

UNIEKE DRIEDAAGSE OPLEIDING MENTALE TRAINING VOOR PROFESSIONALS 

Werk jij in zorg, onderwijs, sport, HR of coaching en zie je hoe stress, prestatiedruk en vermoeidheid mensen beïnvloeden? Wil je een wetenschappelijk onderbouwde en direct toepasbare methode leren om mentale veerkracht te vergroten?

Slechts 1x per jaar aangeboden door NL sportpsycholoog Jan Sleijfer

BEKIJK VIDEO [HIER] VAN OUD-DEELNEMERS

Complete toolbox MENTALE VAARDIGHEDEN volgens Drie Batterijen® methode

Driedaagse opleiding: za 30 mei, 06 juni en 13 juni 2026

Klik HIER voor meer info over de opleiding & licentie!

Practise what you preach

Ik merk ook hoe sterk mijn automatische neiging is om grip te willen krijgen. Scenario’s bedenken. Antwoorden zoeken. Vooruitdenken. Terwijl de realiteit nu vooral bestaat uit wachten. En accepteren dat sommige dingen niet maakbaar zijn.

Dat is ongemakkelijk. Zeker als je gewend bent om doelgericht te werken, om processen te beïnvloeden. Maar het is ook interessant om te merken dat de vaardigheden die ik in mijn werk gebruik, nu net zo relevant zijn in mijn eigen leven. Ik ervaar wat mijn cliënten ervaren, en dat zal me in mijn werk laten groeien, daar geloof ik heel sterk in.

Structuur helpt. Gewoon opstaan, werken, bewegen binnen wat kan. Mijn dagen niet laten overnemen door onzekerheid. Mijn aandacht terugbrengen wanneer mijn gedachten te ver vooruitlopen. Dat klinkt simpel, maar het vraagt best wat discipline.

Wat mij het meest heeft geraakt

Wat me misschien nog wel het meest heeft geraakt, is hoe vanzelfsprekend gezondheid eigenlijk voelde. Ik dacht daar nooit veel over na. Nu besef ik hoe sterk ook mijn identiteit verweven was met actief zijn, zelfstandig zijn, net zoals bij vele sporters.

Dat betekent niet dat dat nu allemaal weg is. Maar het is minder vanzelfsprekend. En dat dwingt tot reflectie. Wie ben je als er even iets verschuift? Als je lichaam niet volledig voorspelbaar blijkt? Als je afhankelijk moet zijn van anderen?

In gesprekken met sporters zien we vaak hoe lastig het is wanneer hun lichaam tijdelijk niet meewerkt. Hoe snel ze zichzelf reduceren tot wat ze niet kunnen. Deze ervaring maakt dat ik nog scherper zie hoe groot die impact kan zijn, ook als het van buiten misschien “meevalt”.

Oplaadtip NL sportpsycholoog

Deze situatie brengt natuurlijk zo zijn veranderingen met zich mee, ook op een positieve manier. Ik merk dat ik rustiger kijk naar processen. Dat ik minder snel meega in de drang om alles te fixen. Dat ik beter begrijp hoe het is om te moeten verdragen in plaats van oplossen. Een persoonlijke ervaring die me opnieuw laat voelen hoe het is als controle geen vanzelfsprekendheid is.

Is dat dan uiteindelijk de kern, na een epileptisch insult? Niet dat alles maakbaar is. Niet dat je altijd invloed hebt. Maar dat je leert omgaan met het moment waarop dat niet zo is. En dat begint vaak veel kleiner dan we denken. Gewoon vandaag doen wat kan. Niet verder vooruit dan nodig. Vertrouwen opbouwen, ook als het even een deuk heeft opgelopen. Dat is misschien geen groot inzicht. Maar op dit moment is het genoeg.

Wil jij meer weten over mentale training en het verbeteren van mentale gezondheid en presteren? Op zaterdag 30 mei start weer de driedaagse opleiding Mindboxing – Het gevecht tussen je oren. Voor professionals die niet alleen over mindset willen praten, maar er methodisch mee willen werken via de Drie Batterijen methode. Meer informatie: HIER